Coconut Island Sailing - coconutisland

Jawel, we zijn weer thuis. We hebben een goede vlucht gehad en na op de dag af 1,5 jaar na ons vertrek zetten we weer voet aan de grond op Schiphol, waar een ontvangscommitee ons stond op te wachten. Nu kunnen we weer gaan wennen aan het weer (het zou toch 30 graden worden, aub??), de euro, de AH, de afspraken en drukte - maar kunnen we vooral weer gaan genieten van alle familie en vrienden die we weer kunnen zien, spreken, bezoeken en dagen of avonden mee doorbrengen. Het was fantastisch maar nu zijn we er weer. Gezellig!!

Gerrit, Suus, Jonathan, Jochem en ...

Drie maal is scheepsrecht en dat geldt blijkbaar ook voor een bezoek aan Curacao. Na onze start vanaf dit ABC-eiland en onze tussenstop in augustus/september vorig jaar zijn we weer aangekomen in Curacao. Ditmaal per vliegtuig omdat een crew onze boot 'overvaart' vanaf Jamaica, en ditmaal voor de laatste keer om onze boot af te tuigen en op het droge te zetten voor verkoop. We zijn hier dus nog drie weekjes voor we het ruime sop laten voor wat het is en weer terugkeren naar NL. Het aftellen is begonnen - voor ons, maar ook voor menig thuisblijvert...

We hadden onze laatste zeiltocht al gehad, maar als je dan je eigen boot door een crew ziet wegvaren is dat wel een raar gevoel. Daar gaat je huis! Het avontuur is ten einde. Het zorgde wel voor een traantje die weggepinkt moest worden – helemaal met rondgierende zwangerschapshormonen – Dag Seraglio.  We zien je over een paar dagen op Curacao – maar we zijn begonnen met afbouwen...

Er blijken wat ongeregeldheden aan de gang te zijn hier in Jamaica, maar zoals altijd is dat in de grote stad en merken wij er weinig van. Wij zitten lekker rustig in het noordoostelijk gelegen Port Antonio, waar het leven gewoon vriendelijk doorgaat en waar wij in een goed bewaakte haven rustig onze dag doorbrengen aan de rand van het zwembad met een cocktailtje erbij (en helaas met regelmatig een tropische regenbui). Het gaat ons gewoon goed hoor, no worries!

Jawel, jawel. Na een kleine week varen met 2 tussenstops van een dag, zijn we aangekomen in de eindhaven: Port Antonio, Jamaica!!

Over 2 weken dragen we de boot over aan een crew om haar terug te zeilen naar Curacao, waar de boot op het droge zal worden gestald tot het moment van een (hopelijk spoedige) verkoop.

Met ons alles goed: nu lekker uitrusten en vers fruit en lekker brood inkopen!!!

En ook wee internet: skypen met thuis!!

Veel groeten van een erg blije fam Stolze vanuit Jamaica!!

We zijn hier nu 2 weken geweest en het wordt tijd om door te varen naar...Jamaica. We doen rustig aan en hopen in 2 a 3 weken in Port Antonio te arriveren. Onderweg is het grote niets, dus op de valreep hebben we het voor elkaar gekregen om verhalen en foto's te updaten tegen voor de oorlogse prijzen en in voor de oorlogse internet cafe's. Hier eigenlijk ook al lastig aangezien er in de hele stad 2 internetmogelijkheden zijn (a 6 euro p/u), en de mobiel het ook niet doet. Het land heeft nog een kleine inhaalslag te maken...

in ieder geval: de updates zijn klaar! Al het goede!

We gaan weer door. Het weer is goed, de site met foto's en verhalen zijn weer geupdate en Cuba roept, dus we gaan de laatste etappe doen: ruim een etmaal en dan zetten we hopelijk voet aan wal in het land van Fidel, Che en Raul. Helaas is daar internet nog niet echt ontwikkeld, dus zijn we alleen via sailmail bereikbaar.

Het heeft even geduurd, maar alle verhalen en foto's van de afgelopen maand zijn weer bijgewerkt.

Jawel, kleine jongetjes worden groot. En zo ook onze Jochem. Drie is ie vandaag geworden. En hij heeft een echte appeltaart gehad - die we per se als ontbijt gingen eten. En een knuffelkoe (zodat hij samen met de koe van Jona kan spelen). En een opklapbare garage, die ook inklapt als je het niet wilt, en weer een stapel lego om nog meer huisjes, auto's, treinen en boten te maken. Kortom: hij is weer enorm verwend.

Suus is alvast gaan line handlen door het Panama Kanaal op een andere (Nederlandse) boot mee, de Elena. Buiten het feit dat op het moment supreme – boven aan de eerste 3 sluizen – bleek dat we de propellor van de motor hadden verloren en we dus niet zelf meer konden varen, was het een enorm leuke ervaring. Gerrit gaat volgende week line handlen en de verhalen op de site volgen snel. Nu vlug alvast was foto´s.  

Suus

Het weer laat het toe dus lichten we zo het anker en laten Cartegena achter ons. Op de valreep ontvingen we de ervaringen van Anette en Carolien, dus de ervaringen bezien door de ogen van een ander. Ze zijn toegevoegd aan de verhalen bij week 50/51. Helemaal leuk!

Hasta Luega!

Dag Cartegena, dag Colombia.

Het is weer mooi geweest hier. Zodra het weer het toelaat - hopelijk binnen 1 tot 2 dagen -  gaan we door via de Islas del Benardo (Colombia) en Sapzuro (kustplaats tussen Colombia en Panama) naar de San Blas eilanden van Panama om daar de inheemse Kuna Indianen te ontmoeten. Daar is de tijd blijven stilstaan en dat willen we graag met eigen ogen zien. Helaas betekent dat wel dat we geen internet hebben en dus weinig updates kunnen geven op de site. We zullen het proberen, maar kan zomaar een paar weken overheen gaan. De meest recente verhalen en de laatste foto's van Cartegena, het bezoek van Anette en Carolien en Oud & Nieuw staan weer op de site en als speciale toevoeging: de ervaringen van Colombia bezien door de ogen van ons bezoek (Anette en Carolien). Helemaal leuk! Hasta Luega!

Wat alle mensen ons wensen, wensen wij alle mensen. Daarom wensen wij alle mensen, onze allerbeste wensen! Mogen alle dromen uitkomen in 2010!

In Cartegena hebben we een rustige kerst en een (onverwacht) spetterend oudjaar gevierd. Een mooi afscheid want we zijn momenteel vooral bezig om onszelf en vooral de boot klaar te maken om door te gaan naar de San Blas eilanden van Panama. Jullie thuis veel schaatsplezier - zijn wij ook een keertje jaloers!

Anette en Carolien zijn weer terug naar het koude Nederland na een beregezellige week. Wat is het toch leuk om vrienden over te hebben. Daarna Kerst gevierd met de Kaat aan boord van de Seraglio, die vervolgens door zijn naar Panama omdat ze vrienden op bezoek krijgen. Dus gezelligheid alom maar ook weer afscheidnemen. Jammer. Wel weer wat tijd over om nieuwe verhalen en foto's te updaten.

Jawel, kleine jongetjes worden groot en zo ook onze Jona. Hij was er al weken mee bezig en letterlijk aan het aftellen, dus zijn 4e verjaardag kon niet zomaar ongemerkt voorbij gaan. We hadden een mooie lego boot van de kustwacht, inclusief kade/steiger en verkeerstoren voor hem gekocht, en dat sprak niet alleen Jonathan heel erg aan maar ook alle andere kinderen die op bezoek kwamen.

Ook was de boot goed versierd waardoor de omliggende boten doorhadden dat er een feestje aan de hand was - wat resulteerde in surrogaat opa's en oma's die allemaal kadootjes kwamen brengen - we kenden ze niet eens! Jona vond het allemaal goed, en Jochem ook, want die ging er met de kleine buit (water en houten klapperpistooltjes) van door.

Als feestje een grote Cars taart gegeten en zelf koekjes versierd (fijn al die kleine snoepjes door heel je boot. Het was een hectisch dagje maar de tevreden snoetjes waren het allemaal waard. En ja - volgend jaar vieren we m gewoon weer thuis.

Nu op naar Sinterklaas - daar ontkomen we helaas niet aan, er worden al vanaf april in 40 graden celcius zie de wind waait door de bomen gezongen en sint is echt niet vergeten. Dus is er een prive piet die wel langskomt om kadootjes af te geven - sint zelf blijft in NL...

We hebben het heerlijk gehad op Aruba - met dank aan de haven die onderdeel is van het Mariott Hotel en wij dus een heerlijke vakantie hebben gehad in het bijbehorende 5 sterren hotel - met behoud van ons eigen bed en credit card. De foto's zijn geupdate, het verhaaltje is weer geschreven en we zijn er klaar voor: morgen zeilen we samen met de Kaat naar Colombia. Helemaal zin in, maar wellicht een paar weken off-line want langs de kust van Colombia weten we niet hoe het met internet gesteld is...

We zijn er klaar voor en gaan vanmiddag doorzeilen naar het westelijke puntje van Curacao en dan morgen door naar Aruba. We hebben er zin in want we hebben inmiddels bijna 4 weken op Curacao gelegen - erg gezellig, maar tijd om door te gaan.

Eerst maar eens het rondje tot Curacao rond maken en dan eens kijken hoe de vlag erbij hangt, dat was ons plan tot nu toe. Dat hebben we inmiddels achter de rug, we zijn weer terug op Curacao en die vlag hangt er nog steeds lekker bij. Sterker nog – van onze medezeilerts zus Iris en zwagert Wim hebben we een mooie nieuwe vlag gehad omdat de oude er zo verweerd uitzag. Wij vonden het wel een cool symbool van alle winden die het vlaggetje gewaaid had, maar zij vonden het een smet op het blazoen – en gaven ons een nieuwe. En die hangt inmiddels mooi achterop onze boot, klaar voor nieuwe avonturen.

Want ja, we zijn nog niet moe, ook  niet reismoe en nee, we gaan nog niet naar huis (nog lange niet...), en ja, we gaan gewoon lekker doorzeilen tot we er wel klaar mee zijn – waarschijnlijk volgend jaar voorjaar als het weer weer beter wordt. Want terugkomen als de kou eraan komt, dat overleven wij survivers van de zon en zee niet. Negen maanden op blote voeten en slippers went te snel dat vier paar voeten niet in knellende winterlaarzen willen. We stellen het gewoon nog even uit.

En wat gaan we dan wel doen? Zo de wind waait, waait ons bootje... Vanaf Curacao waait de wind en gaat de stroming allemaal richting het westen en wij als uitgekiende, luie zeilers maken daar dan ook graag gebruik van. We gaan dus eerst naar het naast gelegen Aruba om vervolgens door te zeilen naar Colombia (en nee, dat is niet eng: tegenwoordig is Colombia veiliger dan Venezuela en we gaan waarschijnlijk met een boot of 3, 4 of meer) om daarna verder af te zakken naar Panama en de San Blas eilanden, om vandaar uit met de stroom mee omhoog te varen richting Costa Rica, Belize en Cuba. Hoe lang we daarover gaan doen en waar we wanneer zitten met ons bootje is de vraag, maar dit is het plan. En plannen zijn er om vanaf te wijken, dus het kan ook gewoon wat anders worden. Maar vooralsnog liggen we nu nog even op Curacao om weer eens wat klussen aan de boot, de jongens zwemles te laten hebben en de boot weer vol  te laden, af te tanken, schoon te maken en op orde te brengen. En dan laten we het – ditmaal wel op tijd – weten als we weer doorvaren richting Joran en het mysterie van Natalee.

Gedurende 2 maanden af en aan vrienden en familie aan boord hebben is hardstikke gezellig, maar het zorgt er wel voor dat de toch al schaarse momenten om ’s avonds je mail te checken en de website bij te werken nog schaarser worden en dus hopeloos in het geding komt. Al 6 weken geen update op de site - shame on us! Maar ja – we leven nog , en ja – we hebben het heel erg naar ons zin gehad met iedereen groot en klein aan boord, en ja, we zijn nu toe aan even rust, en ja, de verhalen en foto’s volgens zo snel mogelijk.  

We hebben ruim 2 weken in Le Marin op Martinique gelegen en de internetverbinding is er zo goed, dat we helemaal bij zijn met onze website. Morgen varen we door naar St. Lucia, naar Rodney Bay en hopen eind van de week in St. Vincent te zijn om Rob, Suzanne en kleine Jack Hessing op te halen die op vakantie bij ons aan boord komen.

We hebben ook een paar video's geupload, ook wellicht leuk ter leering ende vermaeck (vooral dat laatste)

Fantastisch Frans eiland waar we alweer bijna van gaan vertrekken. Verhaal is weer toegevoegd - we proberen ook foto's erop te krijgen, maar de verbinding laat het nog even afweten...

jaja, het duurt even maar dan wordt het geduld beloond. We hebben dag en nacht doorgewerkt en zijn eindelijk weer redelijk bij met de site, dus over week 17 t/m 21 kunt u onze belevenissen weer lezen. Veel plezier, en allemaal de groeten in het onderhand ook zonnige Nederland!

Na een maand waarin veel -en toch weinig- gebeurd is, zijn alle verhalen en foto's weer bijgewerkt! Dat kost nogal wat tijd gezien de prehistorische internet-snelheden op schaars bevolkte eilanden. Caribische snelheden, zogezegd, en daar is op zich ook weer niks mis mee.

Want tijd is maar hoe je het bekijkt- sprak de geacclimatiseerde reiziger.

Nou, leef u uit en laat ons weten wat u er van denkt, want dat stellen we bijzonder op prijs!!

Het heeft even geduurd voor enig levensteken en dat kwam vooral door het feit dat onze computer is gecrasht en je dan moet proberen dat hier te laten maken. 'Eh man - morgen gaat het wel lukken, ja - denk ik'. Niet dus.

Inmiddels hebben we Curacao verlaten, zijn via Klein Curacao naar Bonaire gevaren waar we al 2 weken verblijven en ik mijn 36e verjaardag heb gevierd en staan nu in de startblokken om door te zeilen naar Les Aves (kleine onbewoonde vogeleilanden) en Los Roques (waanzinnige eilandenarchipel) beiden voor de kust van Venezuela. We hebben net 2 dagen onze computer terug dus helaas nog weinig tijd gehad om alle emails te beantwoorden en de site te updaten - maar die volgen zo snel mogelijk. Kan wel ff duren op een onbewoond eiland dus komt eraan. Met ons en de jongens gaat het in ieder geval erg goed - geen bericht is goed bericht.

Als je niet zoveel te doen hebt in de dagelijkse beslommeringen is een reden voor een feestje altijd welkom. Dus verjaardagen, carnaval, babies die thuis geboren worden – je moet alles gewoon aangrijpen om lekker een feestje te bouwen. Zie verhalen + foto's!

We hadden opa en oma weer op het vliegtuig gezet en wij bleven achter: hier is ons huis. Dus da’s alvast gebeurt: inmiddels is onze boot ons huis en ons thuis geworden . Iedereen begint een beetje zijn draai te vinden, de meeste klussen zijn gedaan, alle overtollige rotzooi is opgeruimd, de jongens hebben hun eigen kooi waarin ze slapen en tukken en alles heeft zo zijn plekje gekregen. De strijd om de zwemvestjes lijkt te zijn gestreden en tijdens het zeilen wordt zelfs zelf gevraagd om aangelijnd te worden. Het begint allemaal te wennen. Rest verhaal + foto's bij verhalen en foto's. Da's logisch.

Deze week waren Oma 'Hallo Manneke' (volgens Jonathan) en Opa Stolze op bezoek op Curacao. Ze waren toch in de buurt (Equador) en dachten dat het leuk zou zijn hun kleinzoons weer ns te zien na 6 weken. (Alsook natuurlijk hun zoon en schoondochter)

Eerst hebben ze even in een lekker resort gezeten om bij te komen van hun avonturen, toen twee dagen met ons meegevaren, twee nachten overnacht in de werkelijk stromende regen en daarna mochten ze nog even uitrusten in hetzelfde resort voor ze weer huiswaarts zullen keren.

Het verhaal en de foto's zijn verder te vinden op de verhalen en foto pagina.

O ja: en vanmorgen bij de lokale Indier een camera aangeschaft en wat vind ik 2 uur later onderin de computertas?? Juist. Dus ook wat oudere foto's erbij..

Het heeft even geduurd - pak m beet 3 weken - maar inmiddels zijn we zeilende. Onze boot doet het als een tierelier, net als wij als nieuwbakken kapiteins en net als de jongetjes als blije medepassagiers. Verhaal is geupdate, update van (wat) foto's volgt nog - nog steeds geen oude cam en geen nieuwe aangeschaft - en kijken of het lukt om wat filmpjes op de site te krijgen. Kan iedereen meegenieten.

doei doei

Deze week hard aan de klus - ook in het zonnetje gewoon vermoeiend te noemen als er veel aan een boot gedaan moet worden. De update van deze week is bijgewerkt onder de verhalen.

CAMERA KWIJT

En omdat door alle hectiek, verhuizingen, wisselingen en dat soort dingen het overzicht af en toe zoek is, zijn af en toe ook wat spullen zoek. Zo ook onze camera. We houden hoop dat we m nog gaan vinden, maar zijn m al een week kwijt - wat dus ook de klacht over te weinig foto's uitlegt! Dus hou vol - er wordt letterlijk en figuurlijk aan gewerkt, ze komen zeker!

We zijn na een reis van 12 uur goed aangekomen op het zonnige Curacao en hebben eerste 2 dagen met zus Viv in het Hilton vertoefd. Vervolgens zitten we een weekje in een appartementje om de boot op orde te krijgen (lees: bewoonbaar en kind-proof) te maken en gaan we a.s. zondag ons intrek in onze boot nemen. Spannend!

En een gelukkig nieuwjaar gewenst!

Gisteravond een afscheids/oudjaars feestje gevierd, erg gezellig, en nu inpakken en morgen wegwezen.

Even ontbijten en aan de slag..

Het is reeds enige tijd geleden -pak 'm beet zo'n 20 jaar- dat we onze ouderlijke huizen verlieten. Dat is ons halve leven. Maar nood breekt wetten: we zitten gewoon weer 'thuis'! Gezellig bij onze ouders weer aan het logeren.

Vandaag is er een reportster van de Pers langs geweest voor een klein interview aangaande onze reis. In deze tijden van crisis, en met name de berichtgeving erover, is er ook een behoefte aan aangenaam nieuws. Zoals bijvoorbeeld mensen die op reis gaan. Ik snap dat wel.

Nu snel naar de kerst-bezigheden toe! Zoals de standaard Kerstavond borrel in de Pinas.

Fijne dagen en tot de volgende keer!

Nog een weekje. Veel te doen -want er wordt de 15e verhuisd. Alles wordt ingepakt, de verhuisberichten verstuurd, spullen weggebracht, uitgeleend en opgeslagen. Nou nou nou, wat haal je je toch op de hals met al die plannen????