TUINPLAATJES - tuinplaatjes

Ik heb er op zich niets bijzonders met de leuzen van Loesje (wow, een alliteratie!), maar er is één die ik altijd onthouden heb. Eigenlijk is het een vraag en kennelijk fascineert die mij, namelijk WANNEER HEB JIJ VOOR HET LAATST IETS VOOR HET EERST GEDAAN? Toen ik die vraag las, moest ik even nadenken voordat ik de strekking begreep om vervolgens te snappen dat dit een vraag is die sleurvoorkomend kan werken. Sindsdien ben ik mij inderdaad meer bewust van dingen die ik voor het eerst doe. Zo heb ik vandaag voor het eerst met een echte bakfiets.nl gefietst.

Is het bijzonder om met een bakfiets.nl te fietsen? Misschien niet als je de papa of mama van een paar koters in de grote stad bent. In Utrecht fietsen er verbazend veel van dit soort figuren rond. Ze versperren de fietspaden en zorgen voor opstoppingen in de vroege ochtend op weg naar crèches, peuterspeelzalen, basisscholen of waar kleine kindertjes ook maar worden afgezet voordat hun ouders doorracen naar ongetwijfeld belangrijke werkzaamheden. Maar als je geen kinderen hebt, is er niet zoveel reden om een bakfiets te bestijgen. Tenzij je wordt gevraagd om even op te passen. Zo kwam het dat ik vandaag al bakfietsend over de Prins Clausbrug moest met in mijn geleende bak een geleend kind op het bankje waar ook nog een paar mandarijnen overheen rolden, daaronder een tas met noodvoorraden die horen bij zo'n kind en ernaast van mijn moeder gekregen aardbeienplantjes.

Khaled, het kind in kwestie, is een droppie uit de hoogste categorie. En bekend met het fenomeen volkstuin. Zo fietsten wij eerst de tuin van mama voorbij. 'Vandaag gaan we naar de tuin van Frouckje', informeerde ik het kleine mannetje. 'We gaan aardbeien planten. Lust jij aardbeien?' Een overbodige vraag voor deze kleine fruitliefhebber. Nadat we in de tuin de mandarijntjes hadden gegeten gingen 'we' aan het werk. Werken betekende voor Khaled de nog niet geplante fruitboompjes door de tuin sjouwen en willekeurig ergens droppen om vervolgens midden in één van de pas aangelegde groentebedden te gaan zitten spelen bovenop de champost. Al zingend! Khaled kan zich prima vermaken met de kleine vreugden des levens. En stapte aan het eind van het werken uiteraard keurig bovenop één van de pas geplante aardbeien. Ach, wat kan't schelen! Ze zitten er in en het waren zoveel plantjes dat ik ze nog kwistig heb kunnen uitdelen ook!

Fotos: http://tuinplaatjes.shutterfly.com/280

Meer dan tweehonderd vierkante meter onkruid. Een nieuw avontuur in ons leven is begonnen en het lijkt soms onbegonnen werk. Toch heb ik er geen spijt van dat we ons hebben laten verleiden tot het huren van een volkstuin. Het mag dan niet het meest optimale seizoen zijn om een tuin te beginnen en de strijd tegen onkruid lijkt al tevoren verloren, we laten ons er niet door ontmoedigen. We doen het weinige wat we kunnen doen en zijn er dik tevreden mee.

Gerben heeft zich op het spitwerk gestort. In zijn gedrevenheid om iets te willen doen heeft hij de schop op de eerste de beste plek in de aarde gestoken en is begonnen de aarde om te woelen over de hele breedte van de tuin. Dat is 10 meter breed voor de goede orde. De eerste de beste dag spitte hij zo een strook van 10 bij 1 meter om. Daarna is hij zich op de helft van de breedte gaan toeleggen. Wel zo verstandig en inmiddels is al een aardig stuk van de tuin omgewoeld.

Mart concentreert zich ondertussen op het kortwieken van het gras, brandnetels, zuring en andere niet gewilde gewassen op ons kleine stukje aarde. Hij doet dat met de hand. De bosmaaier van de tuinvereniging is namelijk ter ziele. De handmaaier kan het taaie spul niet aan en het zo laten is ook niet gewenst. Dus gaat Mart op een krukje zitten, neemt de grasschaar ter hand en knipt zo op een avond een paar vierkante meter kaal. Hij vindt het heerlijk!

Ikzelf heb mij op het onkruid gestort. Of beter gezegd: het wortelgestelte ervan. Achter het spitwerk van Gerben aan, werk ik de boel af. Met riek en cultivator woel ik door de omgespitte grond en trek ik alles wat door wil groeien er met wortel en al uit. Soms voel ik mij als Ruth die achter de maaiers aan trok om de graan die niet werd geoogst of bij het oogsten op de grond viel, voor eigen consumptie mee te nemen. Het grote verschil is alleen dat mijn oogst niet leidt tot een lekker vers gebakken broodje, maar tot een hoop dorre wortels. Maar iedere wortel is er één en hoeft er later niet meer uitgetrokken worden. Voor oogst zal ik geduld moeten hebben. Al het goede werk begint met een grondige voorbereiding tenslotte.

Ik schreef al: het lijkt soms onbegonnen werk. Neef Johannes, die een week of twee eens meeging om het landje te inspecteren, benaderde het geheel een stuk efficiënter. Hij suggereerde gif. Daarmee los je in één keer een heleboel op en het bespaart je veel werk. 'Johannes', zo sprak ik mijn neef nichtelijk toe: 'Deze tuin is onze hobby en geen bedrijf.' Johannes is namelijk een boerenzoon. Die vindt al dit handwerk tijdverspilling, maar wij zien het als ontspanning. Ik heb hem er maar niet bij verteld dat ik bovendien niet zo van het gif ben, omdat daarmee het bodemleven ook een optater krijgt. Dat gebeurt zelfs al bij het spitwerk, als je er over nadenkt. Maar goed, dat zal er - vermoed ik - bij mijn no nonsense neef-student helemaal niet ingaan. Hij bekijkt de zaak vanuit een andere invalshoek en dat is prima.

Zelf vind ik het in ieder geval prettig om na een warme zomerdag in de koelte van de avond op een krukje te zitten en in de aarde te wroeten. Efficiëntie dondert mij dan geen moer. Dat kan ik wel weer gebruiken op andere momenten! En als onze tuin straks een prettig verblijfsoord is geworden, dan vermoed ik dat het neef-lief geen zier uitmaakt hoe het zo gekomen is, als hij daar heerlijk ontspannen met een biertje in de hand en een sigaret in mond met Mart zit te ouwehoeren over de zin en onzin van het leven!

Eigenlijk is het de schuld van H&E. Als zij niet zo aardig waren geweest om ons uit te nodigen op hun volkstuin, hadden wij niet geweten dat er zo'n paradijselijk stukje aarde bestond zo dichtbij huis. Maar toen wij er eenmaal geweest waren, begon het te kriebelen. Verwachtingsvol keek ik manlief aan. Zou hij dit net zo leuk vinden als ik? Voorzichtig wierp ik een klein balletje op: 'Zou je het leuk vinden, Mart? Zou het iets voor ons zijn?' Manlief stond er niet onwelwillend tegenover, maar maakte meteen duidelijk dat ik de hoofdverantwoordelijke zou zijn. Hij wilde wel eens af en toe een steentje bijdragen, maar ik zou de kar moeten trekken. Wilde ik dat? Kon ik dat? Natuurlijk had ik meteen visioenen van een prachtig tuintje waar we ons in mooie weekenden en op vrije dagen zouden kunnen terugtrekken. Maar hoe daar te komen? Wie zou mij helpen met het zware werk? Het maaien, het spitten, het omwerken? Plannen bedenken, zaden en planten uitzoeken, stekken en opkweken, daar ben ik goed in. Maar al die zwaardere werkzaamheden, dat lukt me nooit alleen.

Het antwoord kwam de volgende dag, toen ik broerlief vertelde over het leuke volkstuinencomplex zo vlak naast het kanaal. De hemel werd een stukje blauwer toen hij bekende best graag een moestuin te willen. Als hij, manlief en ik samen een tuintje zouden huren, werd het allemaal een stuk aantrekkelijker en overzichtelijker. Nog diezelfde middag liepen broer Gerben en ik samen op het volkstuincomplex. Daar kwamen we meneer Henk tegen, die in het bestuur zit. Nog één lapje grond had hij vrij. Vlakbij het lapje van H&E. Tweehonderd vierkante meter waar we nog die dag de spade in zouden kunnen zetten, als we dat wilden. We namen een optie, we dachten na, we droomden en maakten plannen, we gingen nog een keer kijken en het einde van het liedje is dat we sinds gisteren met zijn drieën een volkstuin huren. De sleutel van het hek hangt aan mijn bos!

De grond hebben we. Een mooie lap grond vol gras en onkruid. De taken zijn duidelijk verdeeld. Gerben en ik zijn verantwoordelijk voor het realiseren van een tuin. Ik maak de plannen, coördineer de boel en zorg voor de planten. Gerben is hoofdverantwoordelijke voor de uitvoering en Mart doet mee als hij zin heeft. Tenzij hij zijn droom gaat realiseren: een vijver! Dat mag hij zelf doen. We zien wel wat het wordt!